weirdo

Marina

Pisać o Marinie Abramović, kiedy na ekrany wchodzi dokument o jej twórczości, a zwłaszcza o jednym z jej ostatnich performance'ów "Artystka obecna", jest jak wejście do strumienia, który właśnie przybiera i przyspiesza w swoim nurcie. Nie będę ukrywać, nie znałam wcześniej dokonań Mariny Abramović, ale jest w niej coś takiego, co sprawia, że mam wrażenie, iż znam ją od dawna. To nawet nie cecha charakteru ani nawet sposób, w jaki tworzy, ale chyba jakiś rodzaj wrażliwości, spojrzenia na świat i na relacje międzyludzkie.
Podziwiam jej odwagę w przekraczaniu granic między artystą a widzem, granic wytrzymałości psychicznej i fizycznej i głębię, której dotyka, mimo wszystko. Wcale niełatwo jest dotknąć tej głębi w sztuce. Wcale niełatwo jest stworzyć coś z niczego. Mając za matrycę siebie samego, własne ciało, oddając się w ręce drugiego artysty (jak w performance'ach z Ulayem) lub odbiorców. Film dokumentalny "Marina Abramović. Artystka obecna" połyka się jednym haustem, chłonie się jego prosty i jednocześnie głęboki przekaz. Można Abramović zarzucać, że ociera się o granice artystycznego wyrazu, że swoją intymność wystawia na widok publiczny, a jednak jest w jej sztuce dotykająca głębi treść. A jest nią miłość, nienawiść, miłość do świata, komunikacja, uprzedmiotowienie, ból, zaufanie, samotność i... po co wymieniać? Marina mówi o tym, o czym od wieków mówią artyści i nie tylko oni. Ale mówi w sposób czysty, piękny i prawdziwy. Bez oglądania się na innych, bez sprzedawania siebie. Warto iść do kina na film o Marinie, nawet jeśli się jej zupełnie nie znało wcześniej.
Poniżej kadr z jej eksperymentu Breathing In/Breathing Out, który przeprowadziła razem ze swoim ukochanym, artystą Ulayem, z którym żyła i tworzyła przez 12 lat. Z zewnątrz wygląda to jak pocałunek, jednak polegało to na tym, że artyści wdychali i wydychali to samo powietrze, nie odłączając od siebie ust. Robili to tak długo, aż jedno z nich nie straciło przytomności. Jaka jest wymowa tego performance'u, można przeczytać np. tu.

poisoned well

Jacek Malczewski forever!

Motyw zatrutej studni "(...) symbolizuje cel ludzkich dążeń, zarówno w wymiarze narodowowyzwoleńczym jak i egzystencjalnym, zyskuje walor powszechny, archetypiczny i osobisty, odnosi się do ulegania złu i do jego przezwyciężania, metaforycznie oddaje pragnienie osiągnięcia wolności, prawdy i szczęścia."
/Irena Kossowska, Jacek Malczewski/

lately

„Paryż, Teksas” Wima Wendersa (1984)

Bardzo dobry film. Jak na Wendersa – nieprzegadany i nieprzeestetyzowany. Po prostu dobra, jednowątkowa opowieść pełna ciepła i bólu. O miłości zniszczonej przez nieuzasadnioną, obsesyjną zazdrość, o pustce, którą nie zawsze da się zapełnić, o nagłym braku zrozumienia między ludźmi, którzy przez chwilę byli bardzo szczęśliwi, o nienawiści, która zastąpiła miłość. Wenders czuje Amerykę jak mało który europejski reżyser. I lubię te jego wstawki z drugim okiem kamery, filmu w filmie, uchwyconego spojrzenia wewnątrz obrazu.

tak

Krzysztof Siwczyk Popołudnie-mam 9 lat

Agnieszce

Ta dziewczynka z klatki obok
zawsze w zaplamionej musztardą sukience

kładła mnie w mokrym tłuszczu piaskownicy
prosząc bym machał rękoma jak orzeł Ja

tropiłem ślady bieżnika sandałów
które nosiła niedopięte jak niebo przed deszczem

Popisywałem się swoimi sztuczkami z nadmuchiwaniem żab
gdy ona moczyła stopy w stawie nieopodal elektrowni

Drapiąc się pod kolanami pytała mnie
o kolor swoich pięt głęboko wytartych pumeksem

Popołudniami grzebiąc palcami w ostrej trawie
Nasłuchiwaliśmy zbliżających się pociągów z węglem

Dostała czkawki kiedy dotknąłem
jej ust ciepłym od kataru nosem

getting strong

Koncert Massive Attack wciąż jeszcze przede mną... Ale mogłabym ich usłyszeć, zobaczyć i... można umierać.

i jeszcze "Angel", czyli totalny odlot...

Le vent nous portera

Noir Desir, Uniesie nas wiatr

Nie boję się drogi, którą muszę przejść,

Trzeba to zobaczyć, trzeba tego spróbować,
W różnych kierunkach, aż do nicości,
I wszystko będzie dobrze...

Wiatr to uniesie...

Blask wiadomości do Wielkiej Niedźwiedzicy,
I trajektorię lotu,
Do aksamitu chwili,
Nawet, jeśli w pustkę...

Wiatr to uniesie...
Wszystko zniknie,
Kiedy poniesie nas wiatr...

Czułość w zasięgu strzału,
Rozdzierający ból otwartych ran,
Smak innych dni,
Wczoraj i jutro...

Wiatr to uniesie...

Kody genetyczne naszych ciał,
Chromosomy w atmosferze,
Taksówki do innych galaktyk,
I lot mojego zaczarowanego dywanu...

Wiatr to uniesie...
Wszystko zniknie,
Kiedy poniesie nas wiatr...

Perfumy o zapachu naszych martwych lat,
Tych, które mogą zapukać do waszych drzwi,
Nieskończoność przeznaczenia,
Nasza przeszłość, co ją zatrzyma?

Wiatr to uniesie...

W czasie przypływu
Kiedy każdy robi rachunek sumienia
Zabieram ze sobą, wyżłobioną w moim cieniu
Garść twoich prochów...

Wiatr to uniesie,
Wszystko zniknie,
Kiedy zabierze nas wiatr...

dobry cover nie jest zły

trzecie koty robią gnioty

To już trzecie kolaże, moje i córki. Ja pracuję zawsze od tekstu do obrazu, ona idzie na odwrót: od obrazu do tekstu i ma trochę trudniej, ale zawsze wie, co chciała przekazać. I to jest fajne :) W ogóle lubi wycinać, kleić, składać, komponować elementy na papierze - chyba zaraziłam ją scrapbookingiem kiedyś i tak jej zostało. Nigdy nie trzeba jej namawiać na "kolażowanie". I ma wyczucie abstrakcji :))) Lubię te wspólne chwile, chociaż zwykle nie mogę się skupić, bo ona zadaje tysiące pytań w trakcie pracy, na które muszę odpowiadać, rzecz jasna.
Dzisiejszy odcinek - w mojej wersji - sponsorują Ewa Lipska, Paul Eluard i Czesław Miłosz. Mieszanka wybuchowa.

Paul Éluard, Do zgubienia z oczu w kierunku mojego ciała

Do zgubienia z oczu w kierunku mojego ciała

Wszystkie drzewa wszystkie gałęzie wszystkie liście

Trawa u podstaw skały i masywy domów

Z daleka morze skąpane w twoim oku

Te obrazy z dnia na dzień

Ułomności cnoty tak niedoskonałe

Przezroczystość przechodniów na ulicach przygody

I przechodnie wyparowani od upartych poszukiwań twoich

Maniackie twoje idee z ołowianym sercem z dziewiczymi wargami

Ułomności cnoty tak niedoskonałe

Podobieństwo spojrzeń przyzwalających do oczu które zdobywasz

Pomieszanie ciał rozleniwień zapałów

Naśladowanie słów postaw idei

Ułomności cnoty tak niedoskonałe

Miłość to człowiek niedokończony

just perfect...

Viola da gamba to jednakowoż jeden z moich ulubionych instrumentów. Od "Wszystkich poranków świata", od początku początków. A tu w pięknym wykonaniu "Folias de Espana" Jordi Savalla, hiszpańskiego muzyka i kompozytora.